Μαμά…εσύ τι θα γίνεις όταν μεγαλώσω;

Ήρθε η ώρα να ανακοινώσω το ευχάριστο γεγονός. Ευτυχία. 

Ξαφνικά όλοι γύρω μου γίνονται προστατευτικοί, μου μιλάνε λες και δεν θέλουν να με ξυπνήσουν. Με κανακεύουν, μου κάνουν τα χατίρια…. Ευτυχία. 

Δεν αρκεί που ο καρπός του έρωτα ολοένα μεγαλώνει μέσα μου αλλά και όλοι οι γύρω μου μεταφράζονται σε έρωτα. 

Και ναι ήρθε η ώρα! Έφερα στο κόσμο το βρέφος. 

Πέφτω με τα μούτρα πάνω στο πλασματάκι, που μου φαίνεται μικρός εξωγήινος. 

Το λατρεύω. Αρχίζω να του δίνω κομμάτια ολόκληρα του εαυτού μου. Του αφιερώνομαι. Το χαζεύω! Ξενυχτάω στο πλάι του απλά και μόνο κοιτάζοντάς το.

Αγωνιω, προσπαθω, μαθαίνω να του μαθαίνω. Ζητιανεύω το βλέμμα του, το χαμόγελο του. 

Το βλέπω να μεγαλώνει και νιώθω ευγνωμοσύνη.

Χύνω ποτάμι τα δάκρυα όταν το αποχωρίζομαι πρώτη φορά στο σχολείο. Τσαντίζομαι με το “κακομαθημένο” που τόλμησε να το πειράξει και παραδέχομαι βαθιά μέσα μου την επιθυμία να του δώσω ένα “μαθηματάκι”. Αλλά είμαι μαμά και παρηγορω το πλασματακι μου. Και του μαθαίνω να προχωράει παρακάτω.

Και συνεχίζω να το βλέπω να μεγαλώνει και….

Όυπς!! Τι σκιά είναι αυτή; Μέσα σε όλη αυτή την διαδρομή δεν πρόσεξα πως το φως του έρωτα με το οποίο με είχαν περιλούσει μέχρι πρότινος, τρεμόπαιζε. Το φωτοστέφανο πάνω στα μαλλιά μου έχει ξεθωριάσει. Οι προβολείς θαυμασμού που ήταν στραμμένοι πάνω μου έκλεισαν. Ξαφνικά είμαι στην σκιά. Η γη συνεχίζει να γυρίζει μα εγω δεν είμαι πια το κέντρο της. Ο άντρας μου πλέον ξαπλώνει δίπλα μου, μου φιλάει το χέρι -λες και είμαι παπάς -και γυρνάει πλευρό ροχαλίζοντας. Αρχίζω να ζηλεύω τον Κωστάκη και την Ελενίτσα που πλέον είναι ο λόγος που το πλασματακι είναι χαρούμενο. Και οι συνάδελφοι στην δουλειά….μόνο μπάρμπα Μήτσο δεν με έχουν φωνάξει ακόμα.

Τι σκιά και κουραφέξαλα; Σκοτάδι, πίσσα! 

Τώρα μαμά τι θα γίνεις;

Κοιτάζω στον καθρέφτη. 

Το να μεγαλώνω παιδί είναι ευτυχία. Το να μεγαλώνω παιδί όμως δεν σημαίνει πως πρέπει να καταχωνιάσω τον εαυτό μου σε κάποια γωνιά.

Άλλωστε αναρωτιεμαι :

Πως θα του μάθω να φροντίζει τον εαυτό του, όταν εγω δεν φροντίζω εμένα;

Πως θα του μάθω να κυνηγάει τα όνειρά του, όταν εγω δεν κυνηγάω τα δικά μου όνειρα;

Πως θα του δείξω ότι οι σχέσεις χτίζονται καθημερινά με κόπο και αγάπη, όταν εγω παραμελω την δική μου σχέση;

Πως θα του μάθω να είναι ανεξάρτητος και να στηρίζεται στα πόδια του, όταν εγω έχω αγκιστρωθεί πάνω του και σε έναν και μοναδικό ρόλο, αυτόν της μαμάς;

Τέλος, πως θα του δείξω ότι εκείνο είναι η ευτυχία μου, η έμπνευση μου, όταν εγω είμαι άδεια και χαομένη;

Το να είμαι μαμά :είναι ευτυχία, είναι πόνος, είναι λάθη, είναι ΑΓΑΠΗ χωρίς όρια, είναι ευλογία….. μα δεν πρεπει να ξεχνάω πως είναι (και απαιτεί να είναι!! ) η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου.

Για αυτό πρεπει πρώτα από όλα αγάπαω τον εαυτό μου.

Πρέπει να έχω για να μπορω να δώσω. 

Χτίζω και επένδυω στον καινούργιο μου εαυτό.

Σε αυτόν που θα κάνει εκείνους που με αγαπούν, περήφανους. 

-Μαμά, τι θα γίνεις όταν μεγαλώσω;

-Θα παραμείνω μαμά, μα και η καλύτερη εκδοχή μου,και αυτό χάρις εσένα. 

 

Σαν μαμά είχα την ευκαιρία να ξαναγεννηθω, δεν θα την αφήσεις ανεκμετάλλευτη.!

Advertisements

Αλέξης Αντωνόπουλος, Όταν Έμαθε

To Koskino

​Δε ζήλεψε όταν έμαθε πως έκαναν σεξ.
Ζήλεψε όταν έμαθε πως μετά
αντί να μιλάνε
άκουγαν τη βροχή.

*Για περισσότερα ποιήματα του Αλέξη Αντωνόπουλου: http://www.alexantonopoulos.com

View original post

Φώτης Αγγουλές, Nαγκασάκι

To Koskino

Ε, Τσάρλυ, τραβήξου από τον ήλιο.

Σήμερα έπεσε η Ατομική…

Σήμερα, στα λιμάνια,

οι σωματέμποροι και οι πορτοφολάδες

μπορούν να περηφανεύονται

που δεν έγιναν Εφευρέτες…

Σήμερα

θα μπορούσε να λέει στην προσευχή της,

μια πόρνη:

«Θεέ μου, σ’ ευχαριστώ

που δεν γέννησα…».

*Αναδημοσίευση από εδώ: https://demispoetry.wordpress.com/2017/11/10/n%CE%B1%CE%B3%CE%BA%CE%B1%CF%83%CE%AC%CE%BA%CE%B9/

View original post

Μήπως κόλλησα μονογαμία;

images (2)

 

Στην εφηβεία σου γνωρίζεις τον μεγάλο έρωτα. Αυτός θα σου ανοίξει για πρώτη φορά την πόρτα που οδηγεί στον κόσμο των μεγάλων.! Δεν θα καταλάβεις πολλά εκείνη την περίοδο , μα γιατί είσαι μικρή , μα γιατί είσαι διστακτική. Μα γιατί ο φόβος της μη αποδοχής έχει κατακλύσει όλο σου το είναι.. Όπως και να έχει δεν θα καταλάβεις πολλά. Είναι όμως ένας όμορφος πρόλογος για τα όσα επακολουθήσουν .

Και ύστερα χωρίζεις και την θέση του πρώτου σου έρωτα καταλαμβάνει ο επόμενος , ο πιο μεγάλος – γιατί κάθε επόμενος είναι πιο μεγάλος!!-. Αυτός είναι πιο έντονος. Λιγότερο πλατωνικός , περισσότερο σαρκικός . Μπαίνει στην ζωή σου και τον βιώνεις με μεγαλύτερη ορμή και συνειδητότητα .Εδώ αρχίζεις σιγά σιγά να πειραματίζεσαι.

Και ύστερα χωρίζεις. Και κλείνει και αυτός ο κύκλος. Και έρχεται ο επόμενος..Εδώ έρχεται μαζί του και το πάθος. Γιατί εδώ είναι πραγματικά η επιλογή σου. Και τον λες αγάπη.. για να τον εκβιάσεις μέσα σου. Γιατί ακόμα είσαι κορίτσι και ναι θα ήθελες να έχεις αυτό που λένε στα παραμύθια ‘’και ζήσαν αυτοί καλά..’’ Και λες τώρα θα αράξω. Και στην αρχή πολεμάς .Και μάχεσαι. Και δοκιμάζεις. Και αλλάζεις. Και υποδύεσαι και ποθείς. Μέσα από όλα αυτά χτίζεις χωρίς να το καταλαβαίνεις το είναι σου.

Και οι μήνες περνάνε ..και εσύ κάθε μέρα ασυναίσθητα δημιουργείς την ενήλικη εικόνα σου. Και τα χρόνια περνάνε .. και εσύ αρχίζεις να αποδέχεσαι το ποια πραγματικά είσαι. Τι σου αρέσει και τι σε ξενερώνει..Αλλά το πέπλο του φόβου δεν έχει  αποτιναχθεί πλήρως ακόμα. Αλλά χωρίς να το καταλάβεις μια μέρα ξυπνάς και το κορίτσι έχει χαθεί και την θέση του έχει πάρει μια γυναίκα. Μια γυναίκα που δεν φοβάται γιατί ξέρει την δύναμή της. Ξέρει τι θέλει. Και επιτέλους είναι έτοιμη να το διεκδικήσει. Αρχίζεις λοιπόν να αναρωτιέσαι τι κάνεις ακόμα στον ίδιο κύκλο , με τον ίδιο άνθρωπο που δεν έχετε πλέον να προσφέρεται τίποτα ο ένας στον άλλον.

Και σκέφτεσαι πως σε μια σχέση ετών οι αντίθετοι πόλοι έχουν πλέον εξερευνηθεί. Τα εδάφη έχουν γίνει πλέον πάτρια και μονότονα για εσένα. Τα θέματα προς συζήτηση έχουν εξαντληθεί και το χέρι που απλώνεται πλέον μοιάζει να είναι το δικό σου , και μάλιστα με έντονη την αίσθηση της βαρετής αμηχανίας.

‘’Θα έπρεπε να απαγορεύονται οι μακροχρόνιες σχέσεις’’ σκέφτεσαι ‘’Θα έπρεπε να υπάρχει μια κάποια ημερομηνία λήξης , διαφορετικά γίνονται τοξικές και για τα δύο μέλη , δημιουργώντας μια θανάσιμη βαρεμάρα η οποία θα έχει τουλάχιστον ένα θύμα.’’

Έχεις πάει σινεμά , θέατρο , ταξίδια. Έχεις βάλει τα ωραία σου ρούχα , εσώρουχα , μαγιό!! Και τα έχεις ξαναβάλει και ξαναβάλει και….

Σαν να γυρνάς μια κουραστική μέρα από την δουλειά και στο βίντεο παίζει η ίδια ταινία για χιλιοστή φορά.

Η έκπληξη και η ένταση απούσες , το τέλος γνώριμο ..και κατά πάσα πιθανότητα θα σε πάρει ο ύπνος πριν ολοκληρωθούν οι τίτλοι αρχής!

Και ύστερα είναι και το άλλο. Η υπερβάλλουσα οικειότητα φέρει και πρακτικά ‘προβλήματα’… να μοιράζεσαι το κρεβάτι σου ,τα πρωινά χνώτα ,τις τρύπιες κάλτσες ,τα φρύδια που δεν έχεις προλάβει να βγάλεις ,τα  ροχαλητά και άλλα (δεν θα ήθελα να γίνω πιο περιγραφική ,καταλαβαίνεις).

Και κάπου εκεί συνειδητοποιείς  πως θες το κρεβάτι όλο δικό σου για να μπορείς να απλωθείς με την άνεσή σου. Πως δεν θες να ξυπνάς το πρωί και να σου παίρνει τα μαλλιά ο καυτός άνεμος από το ξένο στόμα που έχει καρφωθεί στο κούτελό σου. Πως βαρέθηκες να χαζεύεις το μικρό δαχτυλάκι του ποδιού του που εξέχει από την προπολεμική κάλτσα. Πως τέλος πάντων δεν θες να πεθάνεις από ανόητη πλήξη!!

Και αποφασίζεις να ενημερώσεις πως :’’Θέλω λίγο χρόνο να σκεφτώ. Δεν φταις εσύ , εγώ δεν είμαι σε φάση..’’

 

Από την επόμενη κιόλας μέρα νιώθεις πως ο ήλιος ξαναέλαμψε ,η πόλη έχει πάλι χρώματα και εσύ τρέχεις στα μαγαζιά να ανανεωθείς…

Εκεί λοιπόν που το έχεις πάρει απόφαση πως δεν είσαι εσύ για τέτοια, πως είσαι αερικό που δεν μπορεί να ζει περιορισμένο και φυλακισμένο, πως είσαι άνθρωπος της περιπέτειας και δεν αντέχεις την ρουτίνα. Εκεί λοιπόν που τραγουδάς θα ζήσω ελεύθερο πουλί…. Ακριβώς εκείνη την στιγμή έρχεται το απόλυτο και σου χτυπά ..νοκ, νοκ!!!!

Και ανοίγεις νομίζοντας πως μπαίνεις με φόρα στην καινούργια σου περιπέτεια… τώρα που είσαι έτοιμη. Τώρα που θα το ζήσεις όπως πρέπει χωρίς ετικέτες ,χωρίς προσδοκίες . Χωρίς το ‘’για πάντα’’ και τα παραμύθια να σε καθορίζουν.

Και όμως ακριβώς αυτό που δεν χρειάζεται όνομα ή κατάταξη , αυτό είναι που θα σε ορίσει. Και ξυπνάς μετά από δέκα χρόνια και ανακαλύπτεις μια καινούργια ρυτίδα στα μάτια του η οποία είναι αυτή που τον κάνει πιο γοητευτικό από ότι ήταν όταν τον γνώρισες. Ξυπνάς μετά από δέκα χρόνια και ανακαλύπτεις πως το ροχαλητό του σε εκνευρίζει ,μα δεν θα μπορούσες να κοιμηθείς χωρίς να το ακούς. Ξυπνάς μετά από δέκα χρόνια και αισθάνεσαι να είσαι λίγο πιο ερωτευμένη απ’ ότι  ήσουν την προηγούμενη ημέρα. Γιατί κάθε μέρα ανακαλύπτεις κάτι καινούργιο σε αυτόν και κάτι καινούργιο σε εσένα όταν σε κοιτάς μέσα στα μάτια του. Και ζηλεύεις  και ποθείς και όλα είναι εκεί και είναι εκεί πιο δυνατά…. Και σκέφτεσαι ‘’Μακάρι να μην υπάρχει ημερομηνία λήξης!’’……………..Μήπως κόλλησα μονογαμία; Ή αυτό απλά είναι αγάπη;;

Τα κιλά μου κι η κοιλιά μου!!!!

pregnant-215311_960_720Δεν φτάνει που όταν κοιτάζεσαι στον καθρέφτη νιώθεις ότι έχεις τουλάχιστον τριπλασιαστεί. Δεν φτάνει που το αγαπημένο σου τζιν μπαίνει πλέον μόνο μέχρι τον αστράγαλο. Σε όλα αυτά έρχονται να προστεθούν και οι προτροπές των συγγενών (κυρίως γυναικών…)…”Μην τρως πολύ”,  “Κάνε κράτει”,  “Αυτά τα κιλά να ξέρεις μετά δεν φεύγουν, ρώτα κι εμένα”  ( γιατί συνήθως εκείνες που σου τα λένε έχουν και κάποια κιλάκια παραπάνω).
Και αν τύχει και είσαι από εκείνες που εγκυμονούν και σε περίοδο γιορτών;! ?? Άστα να πάνε οι μπουκιές σου θα μετριούνται μια μια. Και έτσι ξαφνικά δεν σου έφταναν οι ορμόνες, προστίθενται σιγά σιγά οι τύψεις, οι ενοχές και η ντροπή. Τι τρως,πόσο τρως και μπροστά σε ποιον το τρως….!!
Αγαπημένη ΜΗΝ ΤΟ ΚΑΝΕΙΣ αυτό στον εαυτό σου ούτε στο πλασματάκι που βρίσκεται μέσα στην υπέροχη, στρογγυλή κοιλίτσα σου.
Όταν το θαύμα έρθει στον κόσμο ως εκ θαύματος και τα κιλάκια θα χαθούν. Δεν σου λέω φυσικά να αφεθείς, ούτε ότι μονομιάς θα γίνεις όπως πριν εννιά μήνες…. Γιατί όλα θέλουν το χρόνο τους….αλλά πίστεψε με δεν θέλει και τόσο κόπο ούτε και στρες.
Μέχρι που θα καταλήξεις να μην προλαβαίνεις να τρως. Και εκεί φυσικά από το ίδιο περιβάλλον θα αρχίσει το νέο τροπάριο.. “Φάε κάτι,η μισή έχεις μείνει”  , “Να τρως καλά το μωρό από εσένα τρέφεται”  και άλλα τέτοια.
Υπομονή και κλείσε τα αυτιά σου.
Να ξέρεις ότι όλα είναι καλοπροαιρετα (ή τουλάχιστον εσύ έτσι να τα σκέφτεσαι), αλλά δεν χρειάζεται κιόλας οι άλλοι να σου πουν πως θα ζήσεις….
Φυσικά θα πρέπει να διαχειριστεις το καινούργιο σου σώμα και την καινούργια σου ζωή, αλλά δεν θα το κάνεις με άγχος και ενοχές.
Η συμβουλή μου να το χαρείς και να το ζήσεις με όλο σου το είναι..
Και που ξέρεις ίσως ανακαλύψεις πως ο νέος σου εαυτός είναι πιο γοητευτικός, πιο όμορφος και ίσως και πολύ πιο ερωτεύσιμος!!!

You can be a sexy mama!!!!Be proud!!Be yourself , be unique!!!

Ευνουχισμένοι τύραννοι

”Τα καλά παιδιά το τρώνε όλο το φαγητό ”

 ”Τα καλά παιδιά δεν φωνάζουν”

  ”Τα καλά παιδιά στις εννιά η ώρα είναι στα κρεβάτια τους”

   ”Τα καλά παιδιά δεν αντιμιλάνε”

   ”Τα καλά παιδιά διαβάζουν ,για αυτό παίρνουν άριστα”

    ”Ο Κωστάκης πήρε σε όλα άριστα, εσύ γιατί;”

     ”Είδες η Μαρία πόσο καλή είναι , εσύ γιατί;”

                                                                                                                         …..

Για εμάς είναι ένας εύκολος τρόπος να εκβιάσουμε την ”καλή” ,την βολική συμπεριφορά των παιδιών μας.

Να τρώει όλο του το φαγητό ,για να μην νιώθω τύψεις . Να μην τρέχει και φωνάζει ,γιατί είμαι κουρασμένη.Να μην αντιμιλάει γιατί δεν έχω διάθεση για εξηγήσεις. Να διαβάζει για να νιώθω περήφανη και να περπατάω με το κεφάλι ψηλά.

Όταν το παιδί σου είναι μικρό ,νομίζεις οτι όλο αυτό είναι αθώο.

Αλλά δεν είναι.

Μεγαλώνουμε παιδιά που νομίζουν πως δεν αξίζουν γιατί παρέβησαν κάποιον από τους χιλιάδες νόμους του καλού παιδιού. Παιδιά που αναζητούν μέσα τους και γύρω τους την τελειότητα ,για να πάρουν τον τίτλο του καλού παιδιού και μαζί με αυτόν την αποδοχή της οικογένειας και του περίγυρου.Παιδιά που καταπιέζονται. Παιδιά που φοβούνται. Παιδιά που θυμώνουν και όμως φιμώνονται. Παιδιά που μαθαίνουν από νωρίς να ζηλεύουν και να φθονούν και να απαξιώνονται μέσα από την σύγκριση.

Να σου πω κάτι για αυτά τα παιδιά;

Μεγαλώνουν! Ενηλικιώνονται και μετατρέπονται σε ευνουχισμένοι τύραννοι!                      Δεν έγιναν έτσι από μόνοι τους ,εμείς τους οδηγήσαμε εκεί γιατί είμαστε κοντόφθαλμοι.    Εξαιτίας της κατωτερότητας που αισθάνονται ,μειώνουν τους άλλους. Εξαιτίας της μόνιμης αναζήτησης του τέλειου ,πέφτουν σε κατάθλιψη γιατί τέλειο δεν υπάρχει. Εξαιτίας της αέναης ανάγκης για αποδοχή ,απωθούν τους γύρω τους και βυθίζονται στο μοναχικό σκοτάδι. Εξαιτίας της καταπίεσης ,καταπιέζουν. Εξαιτίας του φόβου , φοβερίζουν. Εξαιτίας της σύγκρισης ,συγκρίνουν. Τους μαθαίνουμε από μικρά την δύναμη του εκβιασμού. Τους μαθαίνουμε να μπαίνουν σε καλούπια. Αλλοιώνουμε έννοιες και αξίες ανάλογα με το συμφέρον μας την εκάστοτε στιγμή .

Και έτσι η γενιά που κοιτάει μοναχά την βολή της μεγαλώνει μια γενιά ρατσιστών και συναισθηματικά ανάπηρων ανθρώπων που κύριο χαρακτηριστικό τους είναι ο φόβος,που δεν μπορούν να αποδεχτούν τον ίδιο τους τον εαυτό πόσο μάλλον τους άλλους.

Και ύστερα αναρωτιόμαστε μας πως φτάσαμε εδώ;

lonely-428380_960_720